Mata Hati

Pagi td dkt LRT luar biasa ramai nyer..slalu 3 lane jer tp td berlane-lane..dlm hati kate"abisla lambat hr ni"..

tibe2 ade 1 pasangan yg kurang upaya lalu disebelah sy tanpa 1 suara pon..tp sy tau dorg mtk laluan..xde pon org bg laluan..sume buat dek jer..slalunye dorg bole ke depan gak...tp sbb crowded sgt they cant even move..

dlm hati sy ni memberontak nk suoh org bg lalu..rs mcm nk jer jerit suoh sume bg laluan..rasa mcm nak jer cuit bahu dorg suoh bg laluan..tp xtau la nape xde courage..huhuhu..byk kali angkat tgn n letak blk..kecewa dgn diri sendiri..utk buat kebaikan pon sy takut..

then tiba la tren kosong..sy cpt2 peluk makcik tu supaya org xlanggar/tolak die..pakcik kt depan makcik tu..ms tgh bersesak2 msk, tgn dorg terlepas..sy nmpak tgn makcik terkapai2 cari pakcik tu wpon sy pegang die erat dr belakang..n sy tgk pakcik tu pon pandang belakang cari wife die wpon hakikatnye die xnampak..ms tu sedih sgt tuhan jer yang tahu..

kagum sungguh sy dgn dorg..wpon dlm serba kekurangan, pakcik tu ttp berusaha n berjaya protect wife die (mcmtulah sepatutnyer lelaki kan?sbg ketua keluarga n lindungi keluarga)..dlm hati sy, bile smpai dlm tren nnt sy akan pgang tangan dorg n satukan drg blk..tp Allah maha menolong hamba-Nya yg memerlukan..dlm sekelip mata tangan pakcik n makcik tu bersatu balik..tanpa bantuan sesape pon...sayu..airmata sy bergenang..

mereka mungkin xdapat melihat dgn mata kasar..tp mata hati mereka lebih bersinar terang..laluan yg mereka nampak lebih jelas...kasih sayang mereka tidak ternilai..n xmngkin dapat dipisahkan mcm tu saje..


P/s: Tak guna ade mata kalau tak dapat melihat..tak gune ade telinga kalu tak mendengar..tak gune ade hati kalo tak dapat menilai...